بام اضطراب

مواضع اخیر وزیر دفاع فرانسه به تقویت نظریه ای منجر شد که معتقد بود احتمال حمله نظامی به ایران جدی است.
عواملی که قبلا در همین چند هفته اخیر به این نظریه دامن زده بودند برخی به این قرار بود.
1- خروج نیروهای انگلیسی از شهر بصره که نیروهای صدر در آن نفوذ زیادی دارند به نظر می رسید ناشی از آسیب پذیر بودن آنها در خود شهر است. کما اینکه مقاومت بصره در مقابل متجاوزان در جنگ علیه صدام بسیار در خور توجه بود. این شهر و ام القصر تقریبا با خود بغداد سقوط کردند. در واقع هرگاه نیروهای متحد دست به حمله می زدند، این شهر را تصرف می کردند و هنگامی که وارد شهر می شدند دچار مقاومت خانه به خانه می شدند و می گریختند. از سویی بصره گذرگاه تمام نفت عراق است و به قول زیباری در صورتی که دچار آشوب شود اقتصاد عراق نابود می شود پس بهتر بود با این جغرافیا در شرایطی که احتمال گسترش دامنه بحران است بصره را دور از دسترس نگه دارند.
2- مانورهای اخیر انگلیس در مرز شلمچه و حتی یک بار نفوذ به خاک ایران هم از آن دست است.
3- حضور هواپیماهای اسراییل بر فراز خاک سوریه شاید آزمونی از سیستم رادار سوریه برای نفوذ از بالای آن به خاک ایران و همچنین استفاده از مشابهت سیستم های نظامی این کشورها در جهت شناخت سیستم رادار ایران.
4- داستان تانکرهای سوخت در ترکیه البته قدری قدیمی تر است. تانکرهای سوخت F15 چندی پیش در ترکیه انبار شد. ظاهرا هواپیماهای F15 برای نفوذ به خاک ایران در نظر گرفته شده است.
5- همچنین بر تمام این موارد مواضع اخیر البرادعی را نیز باید افزود. دلنگرانی او از حمله نظامی به ایران قائدتا بر تحلیلی استوار است.
تغییر فرمانده سپاه در اینسوی و جدی شدن حمایت آمریکا از گروهک های وابسته ای همچون پژاک که علنا خود را به آمریکا نزدیک می دانند فرضیه فوق را تقویت می کنند. ظاهرا باید دولت اهل هندسه و محاسبه قدری بیشتر مراقب باشد. یک فرض هم می تواند این باشد که مهندسان دولتی از جنگ بدشان نمی آید که قصد محاکمه رئیس جمهور افراطی آمریکا را دارند.